tekstus (tekstus) wrote,
tekstus
tekstus

Дунин-Борковский, Пётр (воевода)

Дунин-Борковский, Пётр (воевода)
Дунин-Борковский, Пётр (воевода)

Пётр Дунин-Борковский (польск. Piotr Dunin-Borkowski; 26 июня 1890, Лемберг, Австро-Венгрия — 19 мая 1949, Рим, Италия) — польский политик, журналист и дипломат. Воевода познаньский и львовский.

Биография

Происходит из шляхетского рода Дунины-Борковские, герба Лебедь.

Закончил IV гимназию имени Я. Длугоша во Львове. В 1909—1914 годах изучал историю и право в Университете Яна Казимира и в Венском университете. Был сотрудником австро-венгерского дипломатического ведомства.

Пётр Дунин-Борковский-Википедия
В 1920 году вступил в Войско Польское. Был назначен, по протекции Станислава Винценца, редактором армейской газеты «Dziennik VI Armii». По убеждениям был консерватором и входил в состав группы львовских консерваторов, поддержавшей в середине 20-х годов политику Юзефа Пилсудского. Был главой львовского отделения Крестьянского Союза. В январе 1927 года возглавил Клуб консервативной державной прессы во Львове.

С 28 июля 1927 года по 30 апреля 1928 года воевода Львовского воеводства. На этом посту пытался наладить сотрудничество с деятелями украинского национального движения.

С 9 мая 1928 года по 11 ноября 1929 года воевода Познаньского воеводства.

Участвовал в работе изданий «Drogi» (1925—1932) и «Państwa Pracy» (1933—1934), редактировавшимися Адамом Скварчиньским, Станиславом Винценцом и Вилямом Гожицей. В дальнейшем сотрудничал с «Bunt Młodych» и «Polityka» Ежи Гедройца. Был сторонником польско-украинского сотрудничества, перед лицом общей опасности со стороны СССР. В 1932—1933 годах принимал участие в создании газеты «Biuletyn Polsko-Ukraiński». Также был издателем газеты «Problemy», редактировавшейся Ксаверием Пручиньским и Адольфом Бохеньским. Занимался проблемами государственности и национализма (в основном украинского), призывал к административной реформе. Издал брошюры «Необходимость изменения административного деления» (1930) и «Государственные проблемы в Польше» (1931).

Во время Второй мировой войны скрывался в своём имении в деревне Вуйча. Участвовал в переговорах, проводившихся во Львове между Представителями правительства на Родине и Армией Крайовой, с одной стороны, и украинским подпольем (УГОС), с другой, в попытке обоюдного прекращения боевых действий и условий политического сотрудничества. В сентябре 1944 года жил в Люблине, а по окончании войны в Кракове, где начал работать в НИИ лесного хозяйства.

В 1946 году был послан в Рим, где с 1947 года занимал должность генерального консула нового польского правительства. В мае 1949 года был снят с этого поста. Умер от инфаркта, сразу же после подписания протокола о передаче консульских функций. Похоронен в Риме.

Литература

• Teofil Piotrkiewicz, Kwestia ukraińska w Polsce w koncepcjach piłsudczyzny 1926—1930, Warszawa, Wyd. Instytut Historyczny UW 1981, ISBN 83-00-01188-9
• Ola Hnatiuk, Piotr Dunin-Borkowski, Zeszyty Historyczne 2006 nr 155, s. 188—225.
• Grzegorz Mazur, Wojewoda Piotr Dunin-Borkowski (1890—1949), Zeszyty Historyczne 2006 nr 155, s. 164—187.
• Paweł Hostowiec (Jerzy Stempowski), Wspomnienie o Piotrze Borkowskim, Kultura, Paryż 1949 nr 4 (21) i 5 (22).
• Małgorzata Witkowska [Zamojska], Kwestia polsko-ukraińska w świetle koncepcji Piotra Dunin-Borkowskiego (1890—1949) [w:] Polska między Wschodem a Zachodem, pod red. Anny Szczepańskiej, Henryka Walczaka, Adama Wątora, t. 1, Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2008, ISBN 978-83-7611-200-8.
• «Kto był kim w II Rzeczypospolitej», pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I
• Małgorzata Zamojska, Między eklektyzmem a oryginalnością. Koncepcje inicjatywy społecznej i ładu politycznego Piotra Dunin-Borkowskiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2013, ISBN 978-83-231-3174-8, ссылка: http://repozytorium.umk.pl/handle/item/955

Эта страница в последний раз была отредактирована 31 января 2019 в 18:04.

Источник: ru.wikipedia.org



Piotr Dunin-Borkowski (polityk)

Piotr Paweł Maria Józef Ignacy Jerzy Dunin-Borkowski[1] (ur. 26 czerwca 1890 we Lwowie, zm. 19 maja 1949 w Rzymie) – hrabia, polski polityk konserwatywny, działacz państwowy, pisarz polityczny, wojewoda lwowski i poznański. Syn heraldyka, działacza społecznego, polityka, ziemianina hr. Jerzego Sewera Dunin-Borkowskiego.

Życiorys

W 1909 jako prywatysta ukończył C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[2]. W latach 1909-1914 studiował historię i prawo na Uniwersytecie Lwowskim i Uniwersytecie Wiedeńskim. Prawdopodobnie pracował w dyplomacji austro-węgierskiej. W 1920 wstąpił do Wojska Polskiego, został przez Stanisława Vincenza zaangażowany do redagowania pisma Dziennik VI Armii. Należał do grupy konserwatystów lwowskich, którzy w II połowie lat 20. poparli politykę Józefa Piłsudskiego. Był prezesem lwowskiego oddziału Związku Ziemiańskiego, a w styczniu 1927 stanął na czele Klubu Zachowawczej Pracy Państwowej we Lwowie. Działał także w ramach tzw. Lwowskiej Grupy Konserwatystów. Od 29 lipca 1927[3] do 30 kwietnia 1928 był wojewodą lwowskim. W czasie urzędowania poszukiwał porozumienia z działaczami ukraińskimi. W maju 1928 został mianowany wojewodą poznańskim. Został z tej funkcji odwołany we wrześniu 1929.

Już od lat 20. był czynnym publicystą, m.in. na łamach redagowanej przez Adama Skwarczyńskiego, Stanisława Vincenza i Wilama Horzycę Drogi (1925-1932), następnie Państwa Pracy (1933-1934). W latach 30. związał się ze środowiskiem Buntu Młodych i Polityki – pism redagowanych przez Jerzego Giedroycia. Był zwolennikiem współpracy polsko-ukraińskiej wobec wspólnego zagrożenia ze strony ZSRR. Na przełomie 1932 i 1933 uczestniczył w powołaniu pisma Biuletyn Polsko-Ukraiński. Był także formalnym wydawcą pisma Problemy redagowanego przez Ksawerego Pruszyńskiego i Adolfa Bocheńskiego w latach 1934-1935. Zajmował się problematyką ustrojową i narodowościową (szczególnie ukraińską), głosił potrzebę reformy administracyjnej. Ogłosił drukiem broszury Zagadnienie zmiany podziału administracyjnego (1930) i Tendencje ustrojowe w Polsce (1931)

W Krakowie w czasie II wojny przyszedł odwiedzić Iwana Kedryna-Rudnyckiego, który poczęstował go zacierką, czemu hrabia bardzo ucieszył się[4]. W czasie II wojny światowej ukrywał się w majątku we wsi Wójcza. Uczestniczył w rozmowach prowadzonych we Lwowie pomiędzy Delegaturą Rządu na Kraj i Armią Krajową a podziemiem ukraińskim (UHWR) w sprawie wzajemnego zawieszenia broni i warunków współpracy politycznej. We wrześniu 1944 zamieszkał w Lublinie, a po zakończeniu II wojny światowej w Krakowie, gdzie pracował w Instytucie Badawczo-Leśnym. W 1946 wyjechał do Rzymu, gdzie od 1947 pełnił funkcję konsula generalnego z ramienia rządu warszawskiego. W maju 1949 został odwołany. Zmarł tego samego dnia, w którym podpisał protokół zdający konsulat, na atak serca. Został pochowany w Rzymie.

Przypisy

1. Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach błękitny. Genealogie żyjących rodów polskich. Lwów : nakładem księgarni H. Altenberga, 1909, s. 245.
2. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. Ósmacy i abiturienci. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 104.
3. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Województwa Lwowskiego”. Nr 8, s. 5, 15 sierpnia 1927.
4. Iwan Kedryn-Rudnycki: Життя — події — люди. Ню Йорк: Видавнича кооператива «Червона Калина», 1976, s. 350. (ukr.)

Bibliografia

• Teofil Piotrkiewicz, Kwestia ukraińska w Polsce w koncepcjach piłsudczyzny 1926-1930, Warszawa, Wyd. Instytut Historyczny UW 1981, ​ISBN 83-00-01188-9​
• Ola Hnatiuk, Piotr Dunin-Borkowski, Zeszyty Historyczne 2006 nr 155, s. 188-225.
• Grzegorz Mazur, Wojewoda Piotr Dunin-Borkowski (1890-1949), Zeszyty Historyczne 2006 nr 155, s. 164-187.
• Paweł Hostowiec (Jerzy Stempowski), Wspomnienie o Piotrze Borkowskim, Kultura, Paryż 1949 nr 4 (21) i 5 (22).
• Małgorzata Witkowska [Zamojska], Kwestia polsko-ukraińska w świetle koncepcji Piotra Dunin-Borkowskiego (1890-1949) [w:] Polska między Wschodem a Zachodem, pod red. Anny Szczepańskiej, Henryka Walczaka, Adama Wątora, t. 1, Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2008, ​ISBN 978-83-7611-200-8​.
• „Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I
• Małgorzata Zamojska, Między eklektyzmem a oryginalnością. Koncepcje inicjatywy społecznej i ładu politycznego Piotra Dunin-Borkowskiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2013, ​ISBN 978-83-231-3174-8​, dostępne: http://repozytorium.umk.pl/handle/item/955

Tę stronę ostatnio edytowano 29 lis 2019, 23:47.

Оригинал: pl.wikipedia.org



Postać

Piotr Dunin-Borkowski 1890-1949

Urodził się 26 czerwca 1890 r. we Lwowie. Studiował prawo i historię na uniwersytetach we Lwowie i Wiedniu. Należał do założycieli Klubu Zachowawczej Pracy Państwowej. W latach 1927-1928 był wojewodą lwowskim, a następnie w latach 1928-1929 poznańskim. Publikował m.in. w „Drodze”. W latach 30. Związał się ze środowiskiem „Buntu Młodych”. Był zwolennikiem, wymierzonej przeciw Sowietom, współpracy z Ukraińcami. W czasie II wojny światowej uczestniczył w rozmach polsko- ukraińskich. Po zakończeniu wojny początkowo mieszkał w Krakowie, w 1946 r. wyjechał wszakże do Rzymu, gdzie od 1947 r. do odwołania w 1949 r. pełnił funkcję konsula generalnego z ramienia rządu warszawskiego. Zmarł 19 maja 1949 r. w Rzymie. Autor m.in. Zagadnienie zmiany podziału administracyjnego (1930), Tendencje ustrojowe w Polsce (1931). W opinii Adolfa Bocheńskiego, wyrażonej w książce Między Niemcami a Rosją, Dunin-Borkowski był „najlepszym znawcą zagadnienia ukraińskiego w Polsce, przenikliwym i głębokim pisarzem politycznym”.

Teksty
Tendencje ustrojowe w Polsce

Источник: www.polskietradycje.pl
 
Google-перевод:
Фигура
Петр Дунин-Борковский 1890-1949
Он родился 26 июня 1890 года во Львове. Он изучал право и историю в университетах Львова и Вены. Он принадлежал основателям Консервативного государственного трудового клуба. В 1927-1928 годах он был губернатором Львова, а затем в 1928-1929 годах Познани. Он опубликовал, среди прочего в "дороге". В 1930-х годах он был связан с окружением «Молодежное восстание». Он был сторонником сотрудничества с украинцами против Советов. Во время Второй мировой войны он участвовал в польско-украинских переговорах. После войны он сначала жил в Кракове, но в 1946 году он уехал в Рим, где с 1947 года до увольнения в 1949 году он был генеральным консулом от имени правительства Варшавы. Он умер 19 мая 1949 года в Риме. Автор, среди прочего Проблема смены административного деления (1930), Политические тенденции в Польше (1931). По мнению Адольфа Боченьского, выраженному в книге «Между Германией и Россией», Дунин-Борковский был «лучшим экспертом по украинскому вопросу в Польше, глубоким и глубоким политическим писателем».




Małgorzata Zamojska
Między eklektyzmem a oryginalnością
Koncepcje inicjatywy społecznej i ładu politycznego Piotra Dunin-Borkowskiego
Toruń 2013



[с.46-47]

Jak uważa G. Mazur, P. Dunin-Borkowski prowadził prężną politykę prób porozumienia z Ukraińcami, czego pierwszym przejawem był wydany przezeń raut 4 września 1927 r. raut, w którym udział wzięli przedstawiciele niektórych ugrupowań ukraińskich, w tym UNDO. Udało mu się nawiązać dobre kontakty, w dużym stopniu prywatne, z szeregiem osób z hierarchii greckokatolickiej i części kierownictwa UNDO. W środowiskach tych, a także w niektórych ukraińskich organizacjach gospodarczych, spowodował uaktywnienie się tendencji ugodowych66.

Polityka asymilacji państwowej była prowadzona przezeń we Lwowie dłużej niźli do czasu obejmowania stanowiska wojewody. W dalszym ciągu utrzymywał kontakty z ukraińskimi działaczami. „Gazeta Lwowska” opublikowała jego pismo, datowane na 29 czerwca 1931 r., następującej treści: „W zimie 1931 roku zrodziła się w polskim świecie politycznym i naukowym Lwowa inicjatywa urządzenia polsko-ukraińskich wieczorów dyskusyjnych o charakterze informacyjno-poznawczym. Potrzebę poznania się obu społeczeństw odczuwano już dawniej, a bezpośrednim bodźcem stała się sytuacja na tutejszym terenie po jesieni ubiegłego roku i opinia miejscowej prasy polskiej, głosząca konieczność propagowania zasad praworządności i sprawiedliwości. Od marca br. odbyły się kolejno 4 wieczory dyskusyjne w mieszkaniach prywatnych pp.: dra K[ornela] Paygerta, P[iotra] Dunin-Borkowskiego, ks. kan. Łopatyńskiego – ostatnio, dnia 27 bm. – H[ipolita] liwińskiego. W dyskusjach teoretyczno-politycznych brało udział szereg Polaków i Ukraińców ze świata politycznego i naukowego – nikt jednak nie występował w charakterze przedstawiciela jakiegokolwiek stronnictwa lub ugrupowania politycznego. Referaty (drukowane następnie w prasie) i dyskusja nad nimi odbywały się na platformie czysto prywatnej, nie pozostając w żadnym związku z akcją czynników oficjalnych – nie miały więc charakteru żadnych pertraktacji polsko-ukraińskich. Dotychczasowe wieczory dały bogaty i wartościowy materiał do poznania wagi problemu polsko-ukraińskiego67.

P. Dunin-Borkowski prowadził zwłaszcza udaną politykę skoncentrowaną wokół nawiązywania przyjaznych stosunków z Ukraińcami68. J. Giedroyc wspominał, że – kiedy był zatrudniony w Ministerstwie Rolnictwa i bywał we Lwowie – zatrzymywał się u P. Dunin-Borkowskiego69: „O polityce narodowościowej dyskutowałem przede wszystkim z takimi ludźmi jak Piotr Borkowski (…). Trochę rozmawiałem też z Niedziałkowskim. (…) Nasze spotkania ożywiły się bezpośrednio przed wojną, gdy pojawił się wysunięty przez Borkowskiego i Łosia projekt autonomii Małopolski Wschodniej w zakresie szerszym niż ten, jaki przysługiwał Śląskowi. Wyglądało to wcale nieźle. Ale gdy z tym poszedłem do Niedziałkowskiego, to powiedział mi, że PPS absolutnie na to nie pójdzie”70. Polityka porozumienia była kontynuowana przez jego następcę71.

66 G. Mazur, Życie polityczne polskiego Lwowa 1918-1939. Kraków 2007, s. 28.
67 Ibidem, s. 109-110.
68 AAN, Wydział Narodowościowy, Protokoły zebrań periodycznych kierowników władz i urzędów II instancji, województwo lwowskie (1927-1931), mkf. 20139. Por. A. S. Kowalczyk, Od Bukaresztu do Laffitów. Jerzego Giedroycia rzeczpospolita epistolarna, Sejny 2006, s. 204.
69 J. Giedroyc, Autobiografia na cztery ręce, oprac. K. Pomian, Warszawa 1999, s. 48.
70 Idem, A. Bobkowski, Listy 1946-1961, wstęp i oprac. J. Zieliński, Warszawa 1987, s. 154.
71 AAN, Urząd Wojewódzki Lwowski, mkf. 1748; AAN, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Wydział Narodowościowy, Protokoły zebrań starostów (województwo lwowskie 1927-1928 oraz 1930-1935), sygn. 116. Por. Wśród odznaczonych orderem „Polonia Restituta”, „Gazeta Poznańska i Pomorska” [dalej: GPiP] z dnia 14 XI 1928, nr 195, s. 3. Zob. aneks.
72 G. Mazur, Życie polityczne polskiego Lwowa 1918-1939. Kraków 2007, s. 194.
73 Ibidem, s. 215-217.
74 K. Kawalec, Roman Dmowski, Warszawa 1996, s. 281-288.

Карта Польши до 1939 года-X1
Google-перевод.
     По словам Г. Мазура, П. Дунин-Борковский проводил активную политику попыток достичь соглашения с украинцами, первым проявлением которого стал разгром, изданный 4 сентября 1927 года, в котором приняли участие представители некоторых украинских групп, в том числе ООН. Ему удалось установить хорошие контакты, в основном частные, с несколькими людьми из греко-католической иерархии и частью руководства UNDO. В этих условиях, а также в некоторых украинских экономических организациях он вызвал тенденции урегулирования66.
     Политика государственной ассимиляции проводилась им во Львове дольше, чем до того, как он занял должность воеводы. Он продолжал поддерживать контакты с украинскими активистами. «Газета Львова» опубликовала свой журнал от 29 июня 1931 года, который гласит: «Зимой 1931 года в польском политическом и научном мире Львова родилась инициатива по организации польско-украинских дискуссионных вечеров информационного и познавательного характера. Необходимость знакомства с обоими обществами ощущалась в прошлом, и непосредственным стимулом стала ситуация в этом районе после прошлой осени и мнение местной польской прессы, провозглашающей необходимость продвижения принципов верховенства закона и справедливости. С марта этого года четыре вечера обсуждения состоялись в частных квартирах, с. др. K [ornel] Paygert, P [iotra] Дунин-Борковский, священник Можно. Лопатинский - последний, 27 лет. - H [иполита] liwiński. Ряд поляков и украинцев из политического и научного мира приняли участие в теоретико-политических дискуссиях, но никто не выступал в качестве представителя какой-либо партии или политической группы. Документы (затем напечатанные в прессе) и их обсуждение проходили на чисто частной платформе, не связанной с действием официальных факторов, поэтому они не имели польско-украинского характера. Проведенные до сих пор вечера предоставили богатый и ценный материал, чтобы узнать о важности польско-украинской проблемы67.
     П. Дунин-Борковский особенно проводил успешную политику, направленную на установление дружественных отношений с украинцами68. Дж. Гедройц напомнил, что, когда он работал в Министерстве сельского хозяйства и посещал Львов, он оставался с П. Дуниным-Борковским69: «В основном я обсуждал национальную политику с такими людьми, как Петр Борковский (...). Я также немного поговорил с Недзялковским. (...) Наши встречи ожили непосредственно перед войной, когда проект Борковского и Лоха об автономии восточной Малопольши оказался в гораздо большей степени, чем тот, на который имела право Силезия. Это выглядело довольно хорошо. Но когда я пошел с ним в Недзялковски, он сказал мне, что PPS абсолютно не сделает этого »70. Политика соглашения была продолжена его преемником71.




См. также:

- Дунин-Борковский, Пётр (воевода). Фото // tekstus
- Piotr Dunin-Borkowski. Tendencje ustrojowe w Polsce (1931) // tekstus
- Василий Шульгин. Волынь // tekstus
- Волынь // tekstus

- 09.12.2017 baedeker łódzki // baedekerlodz.blogspot.com

- Wojewodowie II Rzeczypospolitej // pl.wikipedia.org
     Lwowskie
     • Kazimierz Grabowski 23 kwietnia 1921 (urząd objął 1 września 1921) – 30 czerwca 1924
     • Stanisław Zimny 10 marca 1924 – 4 grudnia 1924 (p.o. do 30 czerwca 1924)
     • Paweł Garapich 30 grudnia 1924 – 28 lipca 1927
     • Piotr Dunin-Borkowski 28 lipca 1927 – 30 kwietnia 1928
     • Wojciech Agenor Gołuchowski 9 lipca 1928 – 29 sierpnia 1930
     • Bronisław Nakoniecznikow-Klukowski 29 sierpnia 1930 – 6 lipca 1931
     • Józef Rożniecki 22 lipca 1931 – 30 stycznia 1933
     • Władysław Belina-Prażmowski 31 stycznia 1933 – 14 kwietnia 1937
     • Alfred Biłyk 16 kwietnia 1937 – 17 września 1939
Poznańskie
     • Witold Celichowski 16 października 1919 – 2 stycznia 1923
     • Adolf Bniński 10 stycznia 1923 – 9 maja 1928
     • Piotr Dunin-Borkowski 9 maja 1928 – 11 października 1929
     • Roger Adam Raczyński 11 października 1929 – 31 lipca 1934
     • Stanisław Kaucki 1 sierpnia 1934 – 15 stycznia 1935 (p.o.)
     • Artur Maruszewski 16 stycznia 1935 – 23 czerwca 1935
     • Mikołaj Kwaśniewski 26 czerwca 1935 – 13 września 1935
     • Tadeusz Walicki 19 września 1935 – 29 października 1935 (p.o.)
     • Artur Maruszewski 29 października 1935 – 19 maja 1939
     • Ludwik Bociański 19 maja 1939 – 12 września 1939

 
Zjazd wojewodów 1929
Zjazd wojewodów 1929


- Zjazd wojewodów w Warszawie w 1929 roku // www.biogramy.pl
 
Zjazd wojewodów w Warszawie w 1929 roku-pic1


- Zjazd wojewodów w Warszawie // www.ipsb.nina.gov.pl
 
Zjazd wojewodów w Warszawie w 1929 roku-pic1


Tags: Википедия, Дунин-Борковский Петр (воевода), Львов, Познань, Польша, Украина
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 0 comments